این نوشتار با نقد اولویتبخشیِ افراطی به «امنیت ایستا» در ذهنیت جمعی ایرانیان، تقابل اسپارت و آتن را بازخوانی میکند. نویسنده امنیتِ پایدار را نه در سکونِ نظامی، بلکه در «امنیت پویا» میداند که تنها از طریق سنتزِ خردورزی، آزادمنشی و پلورالیسم فرهنگی حاصل میشود. در این نگاه، «تصور» ایران (فرهنگ و معنا) بر «تصویر» آن (مرزهای ژئوپلیتیک) مقدم است و آزادی، شرطِ لازمِ تولیدِ امنیتِ واقعی است.
کپی رایت © 1401 پیام اصلاح . تمام حقوق وب سایت محفوظ است . طراحی و توسعه توسط شرکت برنامه نویسی روپَل